web analytics

Archief van
Categorie: RUMAG

Liever een Klootzak, dan een zoutzak.

Liever een Klootzak, dan een zoutzak.

Ze stamelt, struikelt over haar eigen woorden en laat haar tranen op de vrije loop. “Ooit komt er een dag, dat het echt wel goed komt.” Ze knikt vol ongeloof en probeert zichzelf moed in te praten. Haar hart is gebroken, haar ziel ligt in de gebruikte zakdoekjes en de lege verpakking ben & jerry’s laat zien dat het eigenlijk al veel ste laat is. Er is geen weg meer terug, ze kan hem niet los laten.
Mevrouw Hartzeer is gebroken, kan niet zonder haar vriendinnen en belt mij wat graag op in het diepst van de nacht. Mijn telefoon trilt bijna van het nachtkastje af, ik zit van schrik rechtovereind en neem om 4.19 de kleine stoorzender maar op. Dag droom, hallo living nightmare.
Nog voordat ik mijn naam, met alle klasse die ik hiermee draag uit kan spreken word ik overspoeld. Haar herinneringen, zijn beloftes, haar geloof hierin en nog veel meer klinkklare onzin die gewoon onverstaanbaar is. Mevrouw Hartzeer heeft een teveel energydrank naar achter gekiept, en komt over als een needy junk.
“HO! WACHT EENS!” Ik schreeuw en hoop dat ze het hoort. Zonder enig succes ratelt de tranensproeier door, er komt geen eind aan. Het enige wat ik nog kan doen is er af en toe een ‘ja, je hebt gelijk’ er door heen gooien. Een instemmende ‘hmm-hmm’ en hopen dat haar tranen alle energie uit haar lichaam trekken. Wie weet, gaat Mevrouw Hartzeer wel ineens out en kunnen we beiden weer een paar uur slaap pakken.
We zijn er altijd maar voor onze vriendinnen. Het maakt niet uit hoe laat het is, ook jij neemt je telefoon op om 4.19. Gewoon, omdat we elkaar steunen. Omdat ook wij wel eens met het snot op onze kin aan de telefoon hangen, het niet meer weten en bijna sterven aan een overdosis chocolade.
Mevrouw Hartzeer verdronk bijna in haar eigen zelfmedelijden en ik besloot dat het genoeg was geweest. Ik pakte mijn spullen, zorgde voor een tas vol met get.the.fuck.over.it voer en wist het zeker. Het was tijd om de kleine tranensproeier terug te schoppen. Terug, naar de realiteit en uit de oversized onesie. Weg met die knot, die dient als piek. Gewoon, weg met alle drama.
De tranensproeier opent de deur, en kijkt mij aan. Ik gooi de deur verder open en vertel het haar, zoals het is. Denk met je hoofd, niet met je kut. Mevrouw hartzeer staat aan de grond genageld en er komt geen geluid meer uit.
De weken zijn voorbij gekropen, en zij kroop elke keer maar terug naar Meneer Hufter. Zijn berichten werden binnen een fractie van een seconde beantwoord, waarop ze vervolgens een half uur naar een stel blauwe vinkjes zat te staren.
Mevrouw Hartzeer bezocht zijn facebook tientallen keren binnen een uur, en kon niets anders doen dan hopen op een vriendverzoek. Het was over, en toch niet. Ze was een easy fuck geworden, een handige back up en liet zich dan ook gebruiken door de Hufter.
Wat te doen, wanneer een van jouw vriendinnen blijft hangen in zelfmedelijden? Of wat ga jij er aan doen, om jezelf eindelijk eens die welverdiende kick onder de billen te geven die je zo nodig hebt? Sta op, en ga verder.
Of wacht, lees nog eventjes de onderstaande tips, en zie het als een begin van het ‘Hoe overleef ik mijn ex’-serie aan verhalen.

  1. Liever een Klootzak, dan een zoutzak. Zeg nee, verwijder de bastard en kom voor jezelf op. Dat ben je verplicht, zielig doen is voor mietjes. Of, bevalt het je in loser town?
  2. Denk met je hoofd, niet met je kut. Ja, hij heeft van die ogen. Een blik die dwars door je ziel snijdt, en een sergeant majoor die smeekt om een kusje hier of daar. Tot het kwak in je haar zit, en daar waar we het echt niet -maar toch wel- willen hebben. Maar, een ex is en blijft een ex. Weg ermee, leer denken met je brain.
  3. De fik in die onesie. NIEMAND, maar dan ook echt niemand ziet er sexy uit in een pluche vuilniszak. Weg ermee, en accepteer dat je niet in Sesamstraat woont.
  4. Meer mannen, dan kerken. Mijn moeder vertelde mij altijd dat het wel goed kwam. “Ja hoor, moeders in de bocht.” Maar, ze heeft gelijk. Kijk eens naar links, kijk eens naar rechts. Kijk gewoon eens uit je doppen!
    Mevrouw hartzeer heeft het overleefd. Jij hebt het overleefd, wij hebben het allemaal overleefd. En nu pakken we onze ballen op, en gaan we verder. Want een stel trieste wijven, zit niemand op te wachten. Op naar de volgende break up, of wie weet… de prins op het witte paard.

Deze column is geschreven door mij, voor RUMAG.

Grijze muis

Grijze muis

Vroeger wilde ik een kogel voor je vangen, nu wil ik de trekker overhalen. Mevrouw Krullenbol leeft de afgelopen weken in een soap. Een variant op goede tijden, slechte tijden. Haar soap is grillig, duister en er komt maar geen eind aan. De ene quote volgt de andere op, alles voor een beetje aandacht.
Ze wil geen aandacht van haar vriendinnen, die er altijd voor haar zijn. Geen knuffel van haar moeder, of troostende woorden van haar vader. Ze wil zijn woorden, zijn aandacht en zijn knuffel. Want ook al heeft meneer DikkieDik haar hart gebroken, iets gaf hem dat recht.

Soms blijf ik een beetje hangen, als een lp plaat die te vaak verkeerd afgespeeld is. Ik herhaal, herhaal en herhaal mijn herhaling. Hoe netter ik mijn verhaal breng, hoe vaker ik het herhalen moet. Het is denk ik gewoon geen gehoor, zo’n gruize muis met een bijpassend piepstemmetje. Correct Nederlands sprekend, maar wel met een stevig Leids accent. Nee, ik kan beter meteen de deur in trappen. Met mijn dwaze vergelijkingen iemand laten luisteren, gaat veel makkelijker.

“Denk met je hoofd, niet met je kut.” Ze draait haar hoofd, kijkt mij verbaasd aan en zwijgt. Zo, eindelijk. Het kan dus wel, tienermeisjes laten zwijgen. Het is zo stil, dat zelfs ik er een beetje van schrik. We kijken elkaar aan, schieten in de lach en weten dat het waar is.
Dat denken vanuit lust, is haar grootste probleem. Ze wil haar DikkieDik terug, maar weet dat dit niet kan. Hij was altijd zo lief, tot de dag dat hij haar op haar borst sprong. Haar huid opentrok, en zonder enige aarzeling naar haar hart greep. Hij gaf er een gooi aan en nu ligt haar kloppende hart moederziel alleen, in een hoekje.
Dat Mevrouw Krullenbol stiekem een feeks was, wil ze niet horen. Menselijk, maar niet helemaal eerlijk. Je kan niet verwachten als tienermeisje, dat je nooit een compromis hoeft te maken. Altijd je zin krijgen, kan gewoon niet. (Tenzij je Cassilda heet.)
Ze heeft hem meerdere malen de deur gewezen. Hij stond daar dan, als een kleine drilpudding bij de drempel, zijn linkervoet ging de lucht in en zij schreeuwde. Kom maar terug, blijf maar wel, verlaat mij niet, laat mij niet alleen.

Haar woorden, laten het al zien. Laat me toch niet alleen. Wat is dat voor onzin?

Mevrouw Krullenbol begon natuurlijk een flink partijtje te stuiteren toen ik aan haar vroeg of ze wel tevreden was met zichzelf. “Noem je mij nu dik?!!”, waren haar eerste woorden. Mijn antwoord, was volgens haar een verwijt en ik moest maar in een boom klimmen.
Ik kan helemaal niet klimmen, ik ben niet gemaakt voor dat soort dingen. Daarbij, ik vroeg haar toch niets verkeerds. Als je niet alleen wil zijn Mevrouw Krullenbol, wat is er dan aan de hand? Natuurlijk zal de leeftijd een grote rol spelen, hormonen vliegen alle kanten op. De doorsnee tiener wil overal bijhoren, maar wel uniek blijven.
Reclames moeten aanzien vol met van die platte stokjes, porno vol met blonde poolse meloenen en vergeet niet dat je stiekem al een kleine drie jaar aan werkervaring had moeten hebben. Je kent jezelf nog niet? Nee! SCHANDALIG.

Ja, ik ben weer eens aan het overdrijven. Maar stiekem zouden alle dametjes Krullenbol het wel even moeten horen. Dat er niets mis met ze is, of.. nouja.. Het enige wat er mis is met de vrouwen van de toekomst, is dat ze als hersenloze pinguïns achter Meneertjes DikkieDik aan blijven waggelen.

Mevrouw Krullenbol plaatste een paar dagen geleden ‘Vroeger wilde ik een kogel voor je vangen, nu wil ik de trekker overhalen.’ op facebook. Ik kwam er vervolgens achter, dat dit een van de meest gebruikte tienermeisje quotes is, in het land der gedumpte chickies.
Misschien moet ik maar eens gaan denken over een carrièreswitch. Ik begin aan een verhalen reeks, ‘hoe overleef ik hartzeer’ vol met zielverpletterende vergelijkingen en heerlijke grove taal. Dan breng ik, zonder enige moeite de verhalen uit, onder de naam Grijze Muis. Want hey, luisteren doen ze toch niet.

Breekt jouw hart, breek zijn kloten

Breekt jouw hart, breek zijn kloten

Breekt jouw hart, breek zijn kloten. De tranen liepen langs haar gezicht, terwijl ze zijn gezicht tot moes sloeg met een oude, afgebrokkelde baksteen. De stukken steen bleven in zijn gezicht hangen en het enige wat zij kon doen, was schreeuwen.

De opening van het verhaal van vandaag is misschien ergens wat agressief begonnen, maar ik denk dat iedereen van ons het gevoel wel herkent. De pijn die wij met z’n alle wel eens gevoeld hebben, omdat iemand ons hart brak. Met een oversized bouwvakkershamer. En vervolgens achter gelaten worden, terwijl ons laatste levenszin over de straat weg loopt. Zo, de waterkolk in.

Nee, een gebroken hart is niet fijn. Wraak, lijkt misschien een geweldig plan, maar is dit niet. Als we echt onze ex zijn bakkes zouden toetakelen met een baksteen, zullen we daarna vast wat uren doorbrengen op het politiebureau. En om heel eerlijk te zijn, word ik niet bepaald nat van een paar agentjes die mij gaan vertellen wat wel, en wat niet kan.

Als alles ongestraft zou kunnen, dan liepen er zonder enige twijfel een stuk minder klootzakken en hoertjes op straat. Dan had jij je ex nooit willen wurgen, en je buurvrouw had nooit in het midden van de nacht haar man op straat hoeven gooien. We hadden dan met z’n alle kunnen genieten van een vlekkeloos leventje, met een constante en fijne nachtrust.

Helaas, is het niet anders. Hij breekt jouw hart. Zij steekt een mes in je rikketik en haalt hem vervolgens heen en weer alsof het een spelletje is. Want dat is het voor de Meneertjes Hufter en de Mevrouwtjes Soa. Het is allemaal een spel, en zolang zij er gelukkig van worden, zal niets ze tegenhouden.

Toch is er iets wat jij kunt doen. Veeg de tranen weg, zet de tranentrekkende zielepietjes muziek uit en stop per direct met het dieet van comfort food. De kilo’s die je erbij aan het vreten bent, zullen er niet voor zorgen dat je weer snel te grazen genomen word door de next Crush.

Breekt jouw hart, breek zijn kloten. Je kunt Meneer Hufter ook te grazen nemen, zonder lichamelijk leed. Of, voor de vrouwenhaters onder ons. Het is mogelijk, om Mevrouw Soa haar vreugd te ontnemen, zonder dat je haar poes dicht laat laseren door een chirurg zonder diploma.

Het is heel simpel, en met een beetje doorzettingsvermogen zo gefixt. Het antwoord op al ons hartenzeer is easy; get the fuck over it. Hoe vervelend is het voor jou, om een van je vijanden te zien genieten? Als ik mijn aartsrivaal zie lachen, zou ik het liefste zijn tanden willen raken met een stoeptegel. Meerdere malen, achter elkaar.

Dus, get the fuck over it en geniet van de dingen om je heen. Geen ruzie meer met Meneer Hufter of Mevrouw Soa, omdat de afwas niet gedaan is. Geen preken meer, omdat we het niet met elkaar eens zijn. En eindelijk, eindelijk.. hoeven we niet meer naar elkaars modeflaters te staren, terwijl we bijna blind worden.

Geniet, en zijn kloten zullen pijn voelen. Met een beetje geluk vinden Meneer Hufter en Mevrouw Soa elkaar, en dan… dan kunnen wij met z’n alle pas echt lachen.

2.22

2.22

Acht voor half drie snachts. 2.22 klinkt veel beter en ziet er ook mooier uit. Net als mijn haar als ik er toch voor kies om mijn liefde voor Aussie en John Frieda los te laten om de boel te temmen.

Niet om 2.22, dat zou vreemd zijn. Staan voor een spiegel, met een krultang in de ene hand en het naar kauwgombal ruikende stylingsproduct in de ander.

Nee, om 2.22 doen we een wens. De kans dat die wens uitkomt is veel groter, dan de wensen die gedaan worden om 11.11.

Niet omdat er zoveel andere wensen gedaan worden, die het verdienen om uit te komen. Eerder, omdat mijn wens wat nachtrust is. En dat rond half drie, is geen verkeerde wens.

Elk jaar dit gedoe. Zodra de klok een uur voor- of achteruit moet, ligt mijn biologische klok op zijn kop. De wijzers zijn er uitgesprongen, en de tandwielen liggen in tientale stukjes op de vloer. Ik slaap een week of anderhalf belabberd. Wat, fuck it. Ik slaap gewoon voor geen kut. Ik word wakker, volledig uitgerust en voel me herboren. Check de tijd, en ontdek dat normale mensen op deze tijden gewoon nog aan het dromen zijn. Over grotere huizen, een betere baan of gepassioneerde liefde.

Normale mensen. Wat een vreselijke beschrijving. Waarom, zou het normaal zijn om s’nachts te slapen? Pak je gitaar er maar eens bij, in het diepste van de nacht. Sla wat akkoorden aan, en voel hoe mooi geluid in diepe stilte kan zijn. Dat mijn buurvrouw dit niet normaal vind, kan ik wel begrijpen.

Waarom wil je een groter huis? Een betere baan, of gepassioneerde liefde? Waarom, beeld jij jezelf een vaag doel voor, om vervolgens maar op een normale manier bij weg te dromen?

Deze tijden zijn stiekem, de beste tijden. Zinnen springen in mijn gedachten en sinds kort schrijf ik ze maar even snel op. ‘Breekt jouw hart, breek zijn kloten’ zijn perfecte RUMAG teksten, en die kunnen we de aankomende tijden goed gebruiken. Een paar dagen geleden ontving ik namelijk de lang verwachte mail; ik mag twee maal per maand bloggen voor RUMAG. De woorden zullen zoals altijd wel gaan over de kleine ergenissen of simpelste wondertjes die ieder mee maakt in zijn leven. Maar, schrijven voor een iets grotere groep lezers is natuurlijk een awesome kans.

Wie weet. Lig ik daar straks, in de winkel. Als blogger met een boek. Oh balen, ik ben een normaal mens. Met normale dromen. Jakkes.

Ben ik nou zo slim, of zijn jullie zo dom.

Ben ik nou zo slim, of zijn jullie zo dom.

Mevrouw Traan ploft neer, haar donkere, zwarte en stugge haar pluist alle kanten op en met trillen en beven pakt ze haar glimmende iphone uit haar tas. Tranen rollen over haar wangen, en ik begin me af te vragen welk drama deze jonge dame mee moet maken.

Hoe onbeschoft luidruchtig bellen in de bus ook kan zijn, ik hoop zo dat Mevrouw Traan ons gaat verblijden met haar real life soap verhaal. Ja, ik kan wel wat leed vermaak gebruiken en ben in staat om er met popcorn naast te gaan zitten. Dus, waar blijven de popcornverkopers in de bus, y’all!?

Ze belt, en staart naar buiten. Het opnemen aan de andere kant van de lijn duurt me te lang. Wat zou het kunnen zijn. Is ze haar baan kwijt? Heeft haar moeder haar op straat gegooid? Of heeft de modepolitie Mevrouw Traan verteld dat haar spinnenpoten een gevaar voor de samenleving zijn?
Ik ben in staat om de telefoon uit haar handen te rukken. Uit het raam te gooien, en haar te vertellen dat ze alles kwijt kan bij mij. Ik ben het maar, Dr. Leedvermaak. Je dromen, je angsten. Alles is veilig bij mij, tot onze wegen zich scheiden. Dan bel ik naar de krant, je vriendje, je ouders en zelfs je beste vriendin.

Eindelijk, de secondes zijn voorbij gekropen en de andere kant neemt op. Mevrouw Traan veranderd in een Tsunami, en doet haar verhaal. Ze is gevlucht. Weg bij haar vriend. Het kon niet meer, wat hij deed was niet normaal. Ze had het al meerdere malen met hem besproken, en bij elk gesprek had hij haar beloofd er aan te zullen gaan werken. “Nee schatje, het was de laatste keer. Ik zal je dit nooit meer aan doen, echt niet. Geloof me!!” Waren zijn laatste woorden geweest.
Maar, Mevrouw Traan geloofde er niet meer in. Het was klaar.

Ze kapt het gesprek af, en krijgt van de oudere man tegen over haar een zakdoekje aangereikt. Ach, hoe lief. Zo’n oude knar wil het jonge ding troosten. Het liefst zou hij haar in zijn armen nemen, en vertellen dat het wel goed komt. Tuurlijk het leven is kut, maar soms kun je problemen wel oplossen.
Nog voordat ik zijn gedrag kon bedenken, voerde hij ze uit. “Jongedame, misschien is het wel uit te praten. Wie weet kunnen jullie wel tot een compromis komen met z’n tweetjes. Probeer het, wat alleen is ook maar zo alleen.”

Zonder enige schaamte leegt Mevrouw Traan haar neus in het zakdoekje. Beschaafd je neus snuiten bestaat volgens mij niet, maar deze dame maakt er wel een heel spektakel van. De buschauffeur kijkt verschrikt achterom, hij dacht waarschijnlijk dat het luchtalarm afging.
Mevrouw Traan kijkt naar de oude knar, bedankt hem voor zijn zakdoekje en verteld hem dat mannen gewoon dom zijn. Ze maken niet schoon, vergeten alles en begrijpen gewoon niet wat er gezegd wordt. Oh, en ook niet, wat er NIET gezegd wordt. Hoe moeilijk kan het zijn, een vrouw lezen. Zulke lastige signalen zenden we toch niet uit?
Nee, je kan beter gewoon alleen blijven. Mevrouw Traan is er zeker van. Geen gedoe, geen gezeik. Lekker rustig.

Ik schud mijn hoofd en vraag me af, of met haar zoute tranen ook haar hersenvocht naar buiten gelopen is. Mevrouw Traan klaagt, en wil graag alleen zijn. Logisch, dat ze dan in een volle bus, haar ogen uit haar hoofd jankt. Ja, heel logisch. Dat zou ik ook doen, als ik precies dat had wat ik wilde.

Gelukkig is de oude knar het niet met Mevrouw Traan eens. “Liefje, dat denk je maar. Alleen, is maar zo alleen. Niemand die voor je zorgt, niemand om mee te praten. Ik zou willen dat ik nog eens ruzie kon maken met mijn vrouw. Al was het maar voor heel eventjes.” En ja, ook opa zet het eens lekker op een partijtje janken. Hij is eenzaam, mist zijn wederhelft. Zelfs de stompzinnige ruzies, hij is alleen en zou er alles aan doen, om zijn vrouw weer in zijn armen te kunnen nemen.

Weer schud ik mijn hoofd. Oh shit, straks loop ik nog iets op van al dat schudden. Mijn brain is er niet voor gemaakt. Ik kan het me niet voor stellen, zitten wachten op ruzie. Een bloeddruk die bijna door het plafond stijgt, geschreeuw, gevloek en spijt achteraf. Nog erger, excuses moeten maken. Welk weldenkend wezen zit nu op ruzie te wachten, met zijn wederhelft?

“Niet voor het een of ander hoor ouwe, maarre.. Mijn problemen met mijn vriendje zijn niet zo snel te fixen. Hij denkt dat hij alles maar kan maken. En geloof me, scheiten met de deur open gaat gewoon niet!!” Mevrouw Traan snauwt de ouwe goedzak nog even verder af en mijn mond valt open.
Dit meen je niet. Ik dacht dat onze opa niet heel bijdehand was, maar mevrouw Traan maakt het echt bont. Wie is er nou dom. Degene die ruzie wil, of degene die haar vriend geen toiletmanieren bij kan brengen.

We leven om bij iemand te zijn. We zijn op zoek, testen de ene na de andere idioot uit en komen er keer op keer achter dat mannen gewoon dom zijn. Dat vrouwen nooit duidelijk zijn en soms, komen we er achter dat alleen zijn, een godsgeschenk is.
En wanneer we denken tevreden te zijn met een situatie, maakt ons niet functionerende brein ons wijs dat we helemaal niet willen wat we hebben. Fuck it. Jij bent dom. Zij is dom. Hij is dom.

Of, shit. Misschien ben ik wel de dombo. Ik heb m’n halte gemist.

Wij zijn dom.

Een paar weken geleden riep RUMAG via facebook bloggers op, om eens wat toe te sturen. Ik heb heel even getwijfeld, maar moest natuurlijk wel reageren. Na een paar dagen ontving ik een mail, met de vraag of ik even een proefblog zou kunnen tikken. En natuurlijk, is dat zo gepiept.
Hieronder vinden jullie dan ook mijn eerste -en hopelijk niet het laatste- gezwats voor RUMAG.