web analytics

Archief van
Maand: december 2014

Liever een Klootzak, dan een zoutzak.

Liever een Klootzak, dan een zoutzak.

Ze stamelt, struikelt over haar eigen woorden en laat haar tranen op de vrije loop. “Ooit komt er een dag, dat het echt wel goed komt.” Ze knikt vol ongeloof en probeert zichzelf moed in te praten. Haar hart is gebroken, haar ziel ligt in de gebruikte zakdoekjes en de lege verpakking ben & jerry’s laat zien dat het eigenlijk al veel ste laat is. Er is geen weg meer terug, ze kan hem niet los laten.
Mevrouw Hartzeer is gebroken, kan niet zonder haar vriendinnen en belt mij wat graag op in het diepst van de nacht. Mijn telefoon trilt bijna van het nachtkastje af, ik zit van schrik rechtovereind en neem om 4.19 de kleine stoorzender maar op. Dag droom, hallo living nightmare.
Nog voordat ik mijn naam, met alle klasse die ik hiermee draag uit kan spreken word ik overspoeld. Haar herinneringen, zijn beloftes, haar geloof hierin en nog veel meer klinkklare onzin die gewoon onverstaanbaar is. Mevrouw Hartzeer heeft een teveel energydrank naar achter gekiept, en komt over als een needy junk.
“HO! WACHT EENS!” Ik schreeuw en hoop dat ze het hoort. Zonder enig succes ratelt de tranensproeier door, er komt geen eind aan. Het enige wat ik nog kan doen is er af en toe een ‘ja, je hebt gelijk’ er door heen gooien. Een instemmende ‘hmm-hmm’ en hopen dat haar tranen alle energie uit haar lichaam trekken. Wie weet, gaat Mevrouw Hartzeer wel ineens out en kunnen we beiden weer een paar uur slaap pakken.
We zijn er altijd maar voor onze vriendinnen. Het maakt niet uit hoe laat het is, ook jij neemt je telefoon op om 4.19. Gewoon, omdat we elkaar steunen. Omdat ook wij wel eens met het snot op onze kin aan de telefoon hangen, het niet meer weten en bijna sterven aan een overdosis chocolade.
Mevrouw Hartzeer verdronk bijna in haar eigen zelfmedelijden en ik besloot dat het genoeg was geweest. Ik pakte mijn spullen, zorgde voor een tas vol met get.the.fuck.over.it voer en wist het zeker. Het was tijd om de kleine tranensproeier terug te schoppen. Terug, naar de realiteit en uit de oversized onesie. Weg met die knot, die dient als piek. Gewoon, weg met alle drama.
De tranensproeier opent de deur, en kijkt mij aan. Ik gooi de deur verder open en vertel het haar, zoals het is. Denk met je hoofd, niet met je kut. Mevrouw hartzeer staat aan de grond genageld en er komt geen geluid meer uit.
De weken zijn voorbij gekropen, en zij kroop elke keer maar terug naar Meneer Hufter. Zijn berichten werden binnen een fractie van een seconde beantwoord, waarop ze vervolgens een half uur naar een stel blauwe vinkjes zat te staren.
Mevrouw Hartzeer bezocht zijn facebook tientallen keren binnen een uur, en kon niets anders doen dan hopen op een vriendverzoek. Het was over, en toch niet. Ze was een easy fuck geworden, een handige back up en liet zich dan ook gebruiken door de Hufter.
Wat te doen, wanneer een van jouw vriendinnen blijft hangen in zelfmedelijden? Of wat ga jij er aan doen, om jezelf eindelijk eens die welverdiende kick onder de billen te geven die je zo nodig hebt? Sta op, en ga verder.
Of wacht, lees nog eventjes de onderstaande tips, en zie het als een begin van het ‘Hoe overleef ik mijn ex’-serie aan verhalen.

  1. Liever een Klootzak, dan een zoutzak. Zeg nee, verwijder de bastard en kom voor jezelf op. Dat ben je verplicht, zielig doen is voor mietjes. Of, bevalt het je in loser town?
  2. Denk met je hoofd, niet met je kut. Ja, hij heeft van die ogen. Een blik die dwars door je ziel snijdt, en een sergeant majoor die smeekt om een kusje hier of daar. Tot het kwak in je haar zit, en daar waar we het echt niet -maar toch wel- willen hebben. Maar, een ex is en blijft een ex. Weg ermee, leer denken met je brain.
  3. De fik in die onesie. NIEMAND, maar dan ook echt niemand ziet er sexy uit in een pluche vuilniszak. Weg ermee, en accepteer dat je niet in Sesamstraat woont.
  4. Meer mannen, dan kerken. Mijn moeder vertelde mij altijd dat het wel goed kwam. “Ja hoor, moeders in de bocht.” Maar, ze heeft gelijk. Kijk eens naar links, kijk eens naar rechts. Kijk gewoon eens uit je doppen!
    Mevrouw hartzeer heeft het overleefd. Jij hebt het overleefd, wij hebben het allemaal overleefd. En nu pakken we onze ballen op, en gaan we verder. Want een stel trieste wijven, zit niemand op te wachten. Op naar de volgende break up, of wie weet… de prins op het witte paard.

Deze column is geschreven door mij, voor RUMAG.

Grijze muis

Grijze muis

Vroeger wilde ik een kogel voor je vangen, nu wil ik de trekker overhalen. Mevrouw Krullenbol leeft de afgelopen weken in een soap. Een variant op goede tijden, slechte tijden. Haar soap is grillig, duister en er komt maar geen eind aan. De ene quote volgt de andere op, alles voor een beetje aandacht.
Ze wil geen aandacht van haar vriendinnen, die er altijd voor haar zijn. Geen knuffel van haar moeder, of troostende woorden van haar vader. Ze wil zijn woorden, zijn aandacht en zijn knuffel. Want ook al heeft meneer DikkieDik haar hart gebroken, iets gaf hem dat recht.

Soms blijf ik een beetje hangen, als een lp plaat die te vaak verkeerd afgespeeld is. Ik herhaal, herhaal en herhaal mijn herhaling. Hoe netter ik mijn verhaal breng, hoe vaker ik het herhalen moet. Het is denk ik gewoon geen gehoor, zo’n gruize muis met een bijpassend piepstemmetje. Correct Nederlands sprekend, maar wel met een stevig Leids accent. Nee, ik kan beter meteen de deur in trappen. Met mijn dwaze vergelijkingen iemand laten luisteren, gaat veel makkelijker.

“Denk met je hoofd, niet met je kut.” Ze draait haar hoofd, kijkt mij verbaasd aan en zwijgt. Zo, eindelijk. Het kan dus wel, tienermeisjes laten zwijgen. Het is zo stil, dat zelfs ik er een beetje van schrik. We kijken elkaar aan, schieten in de lach en weten dat het waar is.
Dat denken vanuit lust, is haar grootste probleem. Ze wil haar DikkieDik terug, maar weet dat dit niet kan. Hij was altijd zo lief, tot de dag dat hij haar op haar borst sprong. Haar huid opentrok, en zonder enige aarzeling naar haar hart greep. Hij gaf er een gooi aan en nu ligt haar kloppende hart moederziel alleen, in een hoekje.
Dat Mevrouw Krullenbol stiekem een feeks was, wil ze niet horen. Menselijk, maar niet helemaal eerlijk. Je kan niet verwachten als tienermeisje, dat je nooit een compromis hoeft te maken. Altijd je zin krijgen, kan gewoon niet. (Tenzij je Cassilda heet.)
Ze heeft hem meerdere malen de deur gewezen. Hij stond daar dan, als een kleine drilpudding bij de drempel, zijn linkervoet ging de lucht in en zij schreeuwde. Kom maar terug, blijf maar wel, verlaat mij niet, laat mij niet alleen.

Haar woorden, laten het al zien. Laat me toch niet alleen. Wat is dat voor onzin?

Mevrouw Krullenbol begon natuurlijk een flink partijtje te stuiteren toen ik aan haar vroeg of ze wel tevreden was met zichzelf. “Noem je mij nu dik?!!”, waren haar eerste woorden. Mijn antwoord, was volgens haar een verwijt en ik moest maar in een boom klimmen.
Ik kan helemaal niet klimmen, ik ben niet gemaakt voor dat soort dingen. Daarbij, ik vroeg haar toch niets verkeerds. Als je niet alleen wil zijn Mevrouw Krullenbol, wat is er dan aan de hand? Natuurlijk zal de leeftijd een grote rol spelen, hormonen vliegen alle kanten op. De doorsnee tiener wil overal bijhoren, maar wel uniek blijven.
Reclames moeten aanzien vol met van die platte stokjes, porno vol met blonde poolse meloenen en vergeet niet dat je stiekem al een kleine drie jaar aan werkervaring had moeten hebben. Je kent jezelf nog niet? Nee! SCHANDALIG.

Ja, ik ben weer eens aan het overdrijven. Maar stiekem zouden alle dametjes Krullenbol het wel even moeten horen. Dat er niets mis met ze is, of.. nouja.. Het enige wat er mis is met de vrouwen van de toekomst, is dat ze als hersenloze pinguïns achter Meneertjes DikkieDik aan blijven waggelen.

Mevrouw Krullenbol plaatste een paar dagen geleden ‘Vroeger wilde ik een kogel voor je vangen, nu wil ik de trekker overhalen.’ op facebook. Ik kwam er vervolgens achter, dat dit een van de meest gebruikte tienermeisje quotes is, in het land der gedumpte chickies.
Misschien moet ik maar eens gaan denken over een carrièreswitch. Ik begin aan een verhalen reeks, ‘hoe overleef ik hartzeer’ vol met zielverpletterende vergelijkingen en heerlijke grove taal. Dan breng ik, zonder enige moeite de verhalen uit, onder de naam Grijze Muis. Want hey, luisteren doen ze toch niet.