web analytics

Archief van
Maand: augustus 2015

De illusie van groepsdruk

De illusie van groepsdruk

Nu het weer back to school-tijd is, worden we gebombardeerd met allerlei tips. Ervaringen van bejaarden. Waarschuwingen van de zwakkere zielen. Facebook knalt bijna uit z’n voegen met de antipestberichten en iedereen is het ziekelijk met elkaar eens.

Bereid je kind er maar alvast op voor. Ze moeten weer naar school, de hel zal openen en als ze niet uitkijken zullen ze verslonden worden. Dat er helemaal niets aan de hand is wanneer de kinders zich een beetje fatsoenlijk gedragen vergeten we maar even.

‘Groepsdruk? Donder toch op met je fabels.’ Daar zit ik dan. Aan tafel met de oudjes. De warme maaltijd is het moment om de laatste nieuwsberichten eens te bespreken en nu de zomervakantie toch echt aan zijn eind is kan het thema groepsdruk niet ontbreken.

Een gesprek over groepsdruk kan maar twee kanten op. Optie een: je bent het er mee eens. Groepsdruk bestaat en is een smerig iets. Het dwingt tere zieltjes zich over te geven aan het grote sterke ego van de groep. Optie twee: je gelooft niet in groepsdruk. De koters misdragen zich, maar doen dit omdat ze het leven aan het ontdekken zijn. Maken verkeerde keuzes, maar wijzen niet naar hun vrienden.

‘Je hebt toch een eigen mening? Als de buurvrouw het niet mooi vind, dan heeft ze pech. Als je beste vriendin je negeert omdat je niet laveloos afgevoerd wordt op een brancard, moet je juist blij zijn. Bedoel, hoe lang heeft de kleine slet nog te leven als comazuipen haar hobby is?’ Moeders trok haar wenkbrauwen op. Vaders kon alleen maar lachen.

Drukke ouders denken hier anders over. Paps en mams werken zich elke dag in het zweet, om zo hun kroost te voorzien van alle luxe die ze zich wensen kunnen. Rekeningen worden betaald, vakanties geboekt. Kinderen verdwijnen in de onlinewereld, maar klagen doen ze niet. Nee, de laatste iPhone houdt ze stil. Ouders hebben het zwaar. Voelen de hitte van de maatschappij in hun nek. Laten de druk winnen en vinden allerlei smoesjes voor de wandaden van hun koters.

Het ligt niet aan mijn kind. Mijn kind gedraagt zich altijd voorbeeldig. Oh, je ramen zijn ingegooid? Je auto in de brand gestoken? Je hond is onthoofd, en zijn ledematen lagen in de brievenbus? Oh, … doet ‘ie normaal nooit heurrr! Ik weet waar het door komt, het is jouw zoon! Dat wanschepsel stookt iedereen op, zaait anarchisme rond en zorgt ervoor dat de zwarte kant van mijn engeltje naar boven komt.

Dat ik niet in groepsdruk geloof zal nu wel duidelijk zijn. Ik ben een achtentwintig-jarige kuttekop, die nooit waarheid gevonden heeft in groepsdruk. Geen sigaret aangeraakt, geen druppel alcohol en ook geen ritje gemaakt op een eenhoorn, terwijl ik genoot van de sprookjes van de gebroeders Grimm die tot leven kwamen. Vraag me niet om een chocoladereep voorbij te lopen in een supermarkt, die druk kan ik dan weer niet aan.

We leren onze kinderen dat ze geweldig zijn. Dat ze alles kunnen, zolang ze er maar voor gaan. Dat het leven geen sprookje is en dat je soms heel hard moet knokken voor je eigen levensdoelen. Maar; JE KUNT HET!!

Waarom kunnen kinderen dan niet voor zichzelf opkomen als dat nodig is? Waarom moeten ze een ander kind het leven zuur maken, en waarom moeten de ouders van deze duivelskinderen dan overal de problematiek van groepsdruk en pesten delen?

Ouders spammen het hele sociale mediawereldje vol met de gevaren des levens. Maar even om de tafel gaan zitten en je eigen onkruid vertellen hoe het echt in elkaar steekt is te veel moeite.

Deze column staat tevens op FOK!.

Echte monsters

Echte monsters

Zacht, blond en krullend haar dwarrelt voorzichtig naar beneden. Moeders gegil zet mij stevig aan het denken. Ja, misschien is het wel waar. Ik ben de grootste nachtmerrie van mijn ouders. Kinderen zijn monsters. Koters zijn kleine draken die de geestelijke gezondheid van hun ouders meerdere malen op de proef zullen stellen. Met voorbedachten rade? Misschien.

Toen ik nog een klein vervelend meisje was, knipte ik mijn zusjes lokken af. Het haar van goudlokje verdween en de make over maakte van mijn zusje een klein, knorrig stekelvarkentje. Zo jong als ik was, wist ik het zeker. Ik werd kapper en goudlokje was mijn eerste patiënt.

Moeders was diep verzonken in haar soap. Het zwijgen van haar dochters voelde niet aan als een stilte voor de storm. Haar moederlijke zintuigen waren verdoofd. Geen gillende kinderen in de kamer. Welke moeder zou dat wantrouwen?

Het was muisstil toen moeke vlug om het hoekje kwam kijken. Haar wenkbrauwen namen een stand aan die ik later nog veel vaker terug zou zien. Gevalletje huisarrest. Gelukkig was ik daar als achtjarige nog te jong voor.

Kinderen zijn niet te vertrouwen. Ze verknippen zonder pardon de lokken van zusjes, trekken de kat glitterjurkjes aan en smeren het behang eens goed in met moeders exclusieve bodylotion. Koters vreten krijt op en als je even echt niet oplet verdwijnen ze.

Het zal je gebeuren. Je wordt wakker, loopt naar je kindjes en komt tot de ontdekking dat de bengel van het stel vertrokken is. Haar slaapplek is koud. Dochterlief heeft in het diepst van de nacht de gezellige familievakantie ingeruild voor een echt avontuur. Op naar waar gevaar met haar speelt. De zoektocht naar een plek waar ze echt gelukkig denkt te worden is begonnen.

Het verontrustende nieuwsbericht barstte uit zijn voegen. Vluchten was niet mogelijk. Marco Tuk kon zijn dochter niet vinden. Zijn tienerpopje vertrok en niemand wist waar ze was. Vaders vocht voor aandacht, gooide social media vol met noodkreten en kon niets anders doen dan zoeken. Waar kon zijn onschuldige, vermiste engeltje toch zijn?

Lisa Tuk was verliefd en wilde haar toekomstige vriendje gewoon even knuffelen. Het popje smachtte naar het samensmelten van hun zielen. Ze sloop weg, voelde niet meer hoe haar voeten de weg op het pad naar eeuwige liefde volgden. In haar hoofd was ze er al.

Kinderen zien geen gevaar. Ze zien de wereld zoals het ooit was. Enge monsters bestaan wel, maar zijn slechts een ver-van-hun-tienerbedshow. Kinderen kennen geen vrees. Met een mobiel op zak komt alles toch goed? Die ouwe lui zijn zo gebeld. En wees eens eerlijk, achter het ontmoeten van je zielsverwant kan toch geen kwaad schuilen?

Lisa werd verleid door een jongen die niet bestond. Ze ontving foto’s van een of ander knap bekkie, viel voor de zachte woorden en dacht dat haar dromen eindelijk zouden uitkomen. Onschuldige meisjes doen domme dingen. Worden verliefd. Geloven de sprookjes die vieze, oude volwassen mannen hun voorspiegelen. Echte monsters vind je niet onder je bed, die verschuilen zich op het internet.

Zoals het ons siert hebben wij allemaal een mening en op sommige plekken wordt Lisa flink door de modder gehaald. Toch vraag ik mezelf af of we niet allemaal dom zijn geweest. Wie kan hier oordelen over de splinter in het oog van een ander zonder eerst eens naar die balk in het eigen oog te kijken?

Kleine kinderen staan gelijk aan kleine problemen. Je geeft ze een zoen en lost zo alles op. Ouders verjagen de gedrochten onder het bed en zolang je de echte monsters geen schaar geeft komt het zelfs met de zusjes en broertjes goed.

Grote kinderen maken grote problemen. Ze slaan genadeloos een klasgenoot in de nek met een stoel. Versturen naaktfoto’s van dat ene meisje uit de klas rond met een of andere groepsapp from hell en lopen zonder enige overpeinzing weg om eens te kijken of die ene gozer nou echt zo leuk is.

Wij hebben een wereld gecreëerd waarin vaders wanhopig hun werkdag afsluiten met een bezoekje aan de Blokker. Hier met die schaar. Niet voor de lokken van zijn kinders, maar voor die verdomde internetkinderlokkers.

Kinderen en de digitale wereld zijn als Russische roulette.

Deze column staat tevens op FOK!.