web analytics
I don’t remember asking you

I don’t remember asking you

Nu het weer back to school-tijd is, worden we gebombardeerd met allerlei tips. Ervaringen van bejaarden. Waarschuwingen van de zwakkere zielen, die nog een therapie of zesendertig nodig hebben. Facebook explodeert bijna uit z’n voegen met de anti-pest berichten en iedereen is het ziekelijk met elkaar eens.

Bereid je kind er maar alvast op voor. Ze moeten weer naar school, de hel zal openen en als ze niet uitkijken zullen ze verslonden worden door de vergetelheid. Dat er helemaal niets aan de hand is, zo lang de kinders zich een beetje fatsoenlijk gedragen vergeten we maar even.

Mevrouw Sterrekop – “Groepsdruk, donder toch op met je groepsdruk.”

De oudjes – “Ja, maar jij bent altijd al graag anders geweest. Anders dan andere.”

Mevrouw Sterrekop – “… Je hebt toch een eigen mening? Als de buurvrouw het niet mooi vind, dan heeft ze pech. Als je BFFklasgenoot je negeert omdat je niet laveloos afgevoerd word op een brancard, moet je juist blij zijn. Bedoel, hoe lang heeft de kleine slettenbak nog te leven als comazuipen haar hobby is? …”

Het ligt niet aan mijn kind. Mijn kind gedraagt zich altijd voorbeeldig. Oh, je ramen zijn ingegooid? Je auto in de brand gestoken? Je hond is onthoofd, en zijn ledematen lagen in je brievenbus? Oh, … doet ‘ie normaal nooit heurrr!

Ik weet waar het door komt, het is jouw zoon! Dat wanschepsel stookt iedereen op, zaait anarchisme rond zoals Zwarte Piet met pepernoten strooit en zorgt ervoor dat de zwarte kant van mijn engeltje naar boven komt.

Dat ik geen kinderen heb, doet er vandaag even niet toe.

Dat ik niet in groepsdruk geloof zal nu wel duidelijk zijn. Ik ben een zevenentwintig jarige kuttekop, die nooit geloofd heeft in groepsdruk. Geen sigaret aangeraakt, geen druppel alcohol en ook geen ritje gemaakt op een eenhoorn, terwijl ik genoot van de sprookjes van de gebroeders Grimm die tot leven kwamen.

Vraag me niet om een chocoladereep voorbij te lopen in een supermarkt, die druk kan ik dan weer niet aan.

We leren onze kinderen aan dat ze geweldig zijn. Dat ze alles kunnen, zolang ze er maar voor gaan. Dat het leven geen sprookje is en dat je soms heel hard moet knokken voor je eigen levensdoelen. Maar hey; JE KAN HET!!!!

Waarom kunnen kinderen dan niet voor zichzelf opkomen als dat nodig is? Waarom moeten ze een ander kind het leven zuur maken, en waarom moeten de ouders van deze duivelskinderen dan overal de problematiek voor groepsdruk en pesten delen?

Ze spammen het hele sociale media wereldje vol met de gevaren des levens. Maar even om de tafel gaan zitten en je eigen onkruid vertellen hoe het echt in elkaar steekt is te veel moeite.